اين آيه با تصريح به نامهاى پيامبران اولواالعزم پيمان ربانى آنان را نيز- به عنوان «ميثاقهم» و نه مطلق ميثاق- همچون خودهاشان- بالاترين پيمانها دانسته كه از پيمانهاى ربانى با ساير پيامبران- تا چه رسد به ديگران- برتر است و تنها ياد كردن اين بزرگواران خود دليلى است روشن بر ويژگى شريعتهاى پنجگانه الهى اين بزرگواران كه ديگر پيامبران با كل امتهاى پنجگانه پيرو آنان بوده‏اند.
اينجا علت تقدم نبي‏خاتم صلى الله عليه و آله بر ديگران- در عين آنكه آخرين نبى است- به جهاتى چند است، از جمله تقدم حضرتش در كل جهات فضيلت عصمت و نيز صدماتى كه در مدت حياتش از منكران و حتى از برخى دوستان متحمل شد، و بر حسب آيات و رواياتى چند مختصراً اين جمله نمودار است كه: هيچ پيامبرى مانند من اذيت نشده است، ولى راجع به نوح- كه با ديگران برابر است و يا آنان از او برترند- چرا راجع به حضرتش «مِنْ» آمده و راجع به ابراهيم و ديگران «مِنْ» تكرار نشده است، آيا از اين جهت است كه معطوف كردن اسم به ضمير گذشته بر خلاف‏ قانون عربى است؟ ولى اين خود بر خلاف مواردى قرآنى است، كه اسم به ضمير در جاى‏جاى آن عطف گشته.
اينجا ظاهراً پاسخ مناسب اين است كه در عين برابرى ساير پيامبران اولواالعزم يا برتريشان از نوح، صدماتى كه حضرتش در طول نهصد و پنجاه سال دعوتش ديده از ابراهيم و موسى و عيسى بيشتر بوده، از جمله از لحاظ اينكه دعوت آغازين ولايت عزم را بر عهده داشت، آنهم در برابر مردمى بَس لجوج و نادان، و اين جريان خود ترجيح مى‏دهد كه «مِن» همانگونه كه براى رسول بزرگوار اسلام آمده براى نوح نيز تكرار گردد، و اين تقدم رسول صلى الله عليه و آله در اخذ ميثاق اشاره‏اى هم به ميثاق تمامى پيامبران نسبت ايمان به آن حضرت و نصرتش مى‏باشد چنانكه در آيه (3: 81) گذشت.
در ميان اين بزرگواران هرگز نسبت ولادتى به جز عيسى عليه السلام نيامده زيرا ولادت دوگانه آنان بر همگان معلوم است، ولى عيسى ولادتش يگانه و تنها از مادر است كه در جاى‏جاى قرآن اين نسبت تكرار گشته.