این کتاب، نقدی است قرآنی، بر دین پژوهی فلسفه معاصر،

 در مباحثی همچون هرمنوتیک و پلورالیسم دینی، و قبض و

 بسط تئوریک شریعت، که دکتر محمد صادقی تهرانی، با تجزیه

و تحلیلی استادانه، آن را بیان فرمودند.

 مفروضاتی نظیر ظنی الدلاله بودن قرآن، صامت بودن، وجود

قبض و بسط در فهم دین و عدم وحدت در آن، رسمیت دادن

به کثرت های متضاد و متناقض، موقتی بودن احکام اجتماعی،

تخصیص قرآن با احادیث، تعطیل احکام الهی با عقل، و هزاران

اندیشۀ برون دینی، همگی، حجاب هایی برای فهم درست

کلام خدا هستند و اگر کسی با این مفروضات به قرآن مراجعه

کند، می خواهد فکر خود را به کرسی نشاند؛ و نمی خواهد

بفهمد که، خدا چه انتظاری از بشر دارد.